خردورزی همگانی ارکانی دارد؛ از جمله اینکه فرآیندهای تصمیم‌گیری براساس «برآیند دانش کشور» باشد؛ به این معنا که حوزه‌های علمیه، دانشگاه‌ها و صاحبنظران اعم از روحانی و غیرروحانی درگیر مسائل روز کشور باشند.اگر بخواهد جامعه اسلامی شکل بگیرد، آنجا در خصوص مسأله‌ای مثل بهداشت و تنظیم خانواده یک فقیه به تنهایی نمی‌تواند نظر دهد و باید مجموعه‌ای از اهالی فکر دور هم جمع شده و با هم گفت‌وگو کنند تا تصمیمات درستی اتخاذ شود و برای این گفت‌وگوها دو شرط قائل می‌شوند: نخست اینکه، گفت‌وگوکنندگان، آزاده باشند، یعنی از هرگونه روابط قدرت، محدودیت‌ها و مناسبات حکومتی، صنفی و طبقاتی رها باشند و دوم اینکه، به یک زبان مشترک برسند. به‌زعم ایشان، اگر در جریان چنین گفت‌وگوهایی، این شروط محقق نشود ما با «اضطراب‌های گفتمانی» .جامعه اسلامی، جامعه «به من‌چه» و «به تو چه» نیست و همه می‌توانند و باید اظهارنظر کنند، آنچه که باید قاعده‌مند شود، میزان «دخالت» است، وگرنه نظارت مستمر شهروندان جزو   واجبات حکومت اسلامی است.شهروند ما بایستی فرصت کافی برای مطالعه و شرکت در جلسات مختلف را داشته باشد تا بداند که در جامعه‌اش چه می‌گذرد.

کتاب بهداشت و تنظیم خانواده دکتر شهید بهشتی